พระสมเด็จเนื้อผงหลังเรียบชุดนี้ พบตกค้างอยู่ในถุงพลาสติกเก่าๆที่อยู่ในลังใส่พระของหลวงพ่อกวย เก็บอยู่บนห้องของอดีตเจ้าอาวาสวัดจีน(ลพ.ทองอยู่) ที่เก็บของสำคัญต่างๆไว้หลังจากเสร็จพิธีจตุรพิธฯปี18 รวมทั้งลังบรรจุพระทั้งหมดของหลวงพ่อกวย จนเมื่อปี 2557 เกิดน้ำรั่วซึมจากหลังคาไหลลงในห้องชั้นล่าง จึงเปิดห้องในกุฏิอดีตเจ้าอาวาสเพื่อตรวจสอบหลังคาที่รั่ว ทำการรื้อค้นของต่างๆออกมา จึงได้พบพระสมเด็จเหล่านี้ใส่รวมอยู่ในลังเดียวกับพระคะแนนหลังสิวลี พระผงน้ำมันพิมพ์อื่นๆของหลวงพ่อกวย

จากการตรวจสอบข้อมูลกับศิษย์รุ่นเก่าๆ หลายคนบอกเพียงว่านี่คือพระสมเด็จยุคต้นๆของหลวงพ่อกวย ซึ่งศิษย์รุ่นเก่าๆทุกคนจะเรียกว่าพระสมเด็จหลังเรียบ เป็นพระที่หลวงพ่อกวยสร้างขึ้นเองเพื่อบูชาครูของท่าน อันหมายถึงสมเด็จพุฒาจารย์โต(พรหมรังสี) วัดระฆัง โดยท่านเรียนวิชาลงสูตร ทำผง ลบผงและทำพระสำเร็จแล้วจากหลวงปู่นาคที่วัดระฆังในช่วงก่อนปี2500 เนื้อหาพระสมเด็จเนื้อผงชุดนี้มากไปด้วยมวลสารจัดจ้านกว่าปกติ ท่านใช้ผงเก่าๆที่วัดระฆังเก็บสะสมไว้ รวมกับผงที่ท่านสร้างขึ้นเองตามตำราวิชาของท่านผสมด้วยมวลสารวิเศษมากมาย ในเนื้อหามวลสารที่พบมีทั้งก้านธูป ผงดอกไม้ เศษพลอย ผงหิน เหล็กน้ำพี้ แร่อุกกาบาต เกล็ดทองคำและผงจากของดีชนิดต่างๆ ที่บดเป็นผงละเอียด บางชิ้นขนาดใหญ่เท่าหัวเข็มหมุดก็มี ดังบทความที่ศิษย์ของท่านบันทึกไว้ว่า “ หลวงพ่อได้นำผงของสมเด็จโตผสมกับผงของท่านทำพระสมเด็จ เวลาผสมทำท่านชุมนุมเทวดา เชิญพระอรหันต์ด้วยชินบัญชร ปรากฏว่าคนมากันเต็มหมด พระก็จะทำ คนก็จะมา ยุ่งไปหมด ท่านได้พูดว่า..ผงสมเด็จโตนี้ก็สำคัญเหมือนกัน ผสมทำพระไม่ได้เลย คนคอยจะมา แต่กูซิชักจะรำคาญแล้ว ไม่เป็นทำอะไรได้เลย ”

สันนิษฐานตรงกันว่าพระสมเด็จหลังเรียบชุดนี้ น่าจะถอดพิมพ์มาจากพระสมเด็จรุ่นอนุสรณ์ 100ปีของวัดระฆังเช่นกัน ( สร้าง 22 มิถุนายน 15) โดยสร้างเป็นพระสมเด็จตามรูปแบบเดียวกัน มีขนาดโดยประมาณ กว้าง 2.5 cm สูง 3.7 cm และมีความหนาเฉลี่ย 5-6 mm มีลักษณะเป็นพระกดมือจากแม่พิมพ์สองชิ้นคือด้านหน้าและแผ่นประกบด้านหลัง ตัดขอบด้วยมือทุกองค์ ทำให้ขอบโย้เอียงแตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละองค์ มีร่องรอยการปริอ้าและหดตัวที่ขอบตามวิธีการสร้างพระแบบโบราณ มีคราบของเนื้อปูนสุกตามผิวจนบางองค์ออกสีเหลืองนวล รวมทั้งร่องรอยการยุบตัวของมวลสารจากอายุการสร้างที่ผ่านมายาวนาน เนื้อหาดูแข็งคล้ายหินอ่อน แต่นุ่มตาคล้ายก้อนสบู่ มีไขบางๆผุดขึ้นมาจากด้านในเนื้อเป็นธรรมชาติของพระเนื้อผงมีอายุ รวมทั้งมีคราบฝุ่นละอองจากการเก็บรักษาและไม่ได้มีใครแตะต้องเลยยาวนานกว่า40 ปี มีเนื้อหาเข้มข้นมวลสารจัดจ้าน แตกต่างกับพระชุดแตกลายงาปี21 ที่ทางวัดสั่งทำจากโรงงานมาแจกในงานฝังลูกนิมิตมากนัก

ช่วงหลังจากหลวงพ่อกวยได้มรณภาพแล้ว ก็มีการสำรวจทรัพย์สินส่วนตัวในกุฏิของท่านโดยมีกรรมการวัดและคนที่เป็นลูกศิษย์ใกล้ชิด เช่นท่านอาจารย์สำรวย (เจ้าอาวาสขณะนั้น) คุณสมจิตร (ครูเฒ่า) โดยคุณถวัลย์ โรจน์สังวร (ถ.ฝั่งธน) ศิษย์รุ่นเก่าซึ่งนักสะสมสายตรงล้วนจักกันดี และร่วมค้นสำรวจในครั้งนั้นด้วย ได้ให้ข้อมูลไว้ว่า ครั้งนั้นยังค้นเจอพระสมเด็จในรูปแบบพิมพ์ทรงของวัดระฆัง100ปีที่แตกลายงาอย่างสวยงามในรูปแบบนี้ โดยพบว่ามี 3-4พิมพ์ที่เก็บรวมกับพระเครื่องอื่นๆในกล่องวัตถุมงคลส่วนตัวของหลวงพ่อกวยในห้องของท่าน จึงนำมาประทับตราด้านหลังทั้งหมึกแดงและหมึกน้ำเงิน และมอบให้คนที่ร่วมทำบุญไปจนหมดสิ้น เมื่อก่อนปี2535 ก่อนที่จะย้ายสังขารของหลวงพ่อกวยมาใส่โลงแก้วเช่นปัจจุบันนี้ คุณถวัลย์ยังได้แบ่งพระสมเด็จหลังเรียบแตกลายงาที่เก็บไว้เองให้คนที่ตามตื้ออ้อนวอนขอแบ่งเช่า ในราคาองค์ละ 4,000.บาท ซึ่งตอนนั้นก็ถือว่าแพงกว่าเหรียญหลังหนุมานเสียอีก ปัจจุบันเหรียญหลังหนุมานราคาเกือบแสนบาทแล้ว แต่พระสมเด็จแตกลายงาชุดนี้ไม่มีออกมาให้เห็นกันนานแล้ว ถือว่าเป็นของดีที่น่าบูชามากอีกอย่างหนึ่งของหลวงพ่อกวย